گاهی فکر می‌کنم به بزرگ‌ترین حوادثی که حالا انتظارشان را می‌کشم. گاهی زمان را متوقف می‌کنم و آدم‌ها را، لب‌خندها و فریادها را ثابت می‌کنم. همه‌ی شهر متوقف می‌شود. جهان، می‌ماند. من اما هم‌چنان قدم می‌زنم و از کنار آدم‌ها می‌گذرم و دست روی پوستشان می‌کشم. برگ را از هوا می‌گیرم و لحظه‌ی سقوط‌اش را پس و پیش می‌کنم. عکاسی برای من پناهی است. توقف، این کلمه‌ی جادویی ، همه‌ی آن چیزی بوده که این‌همه سال مرا بی‌قرار می‌کرده. همه‌ی نوشتن من، حذف زمان از ماهیت حرکت بوده. این سکون نیست. توقف با سکون فرق دارد. ماهیتی است خارج از منطق ریاضی‌وار مکانیک یا دینامیک. همه چیز می‌گردد و پیش می‌رود. من فقط قادرم برای لحظاتی این حرکت را نادیده بگیرم و ثانیه‌ها را لای نوشته‌هایم گیر بیاندازم و متوقف کنم. باز ببینمشان و از هستی متمرکزشان لذت ببرم. این جوهر دریافت من از زیباییست. توقف یک جریان در حالی که آن جریان هم‌چنان به شدن و رخ دادن ادامه می‌دهد. به ثانیه‌شمار ساعت مچی‌ام چشم می‌دوزم. ساعت‌ها. هزار بار از روی عدد چهل می‌گذرد. می‌گردد مدام، اما هربار از روی ارقام ثابتی می‌گذرد.
Starsailor گوش می‌کنم و دنبال WALL-E می‌گردم. هنوز Beckett on Film را می‌جوم و گه گداری سرک می‌کشم لای کتاب‌ها و چیزی می‌خوانم. کار زیادی نمی‌کنم. بیش‌تر عکس می‌اندازم. از همه چیز. از همه جا. آخر هفته می‌روم سفر. ده روز جایی که دوستش دارم و زبانش را خوب می‌دانم. لنز Canon EF 75-300 Ultrasonic دنیای نویی در ویزور دوربینم نشانم داد. برای من که کاملن ذوقی و آماتور عکس می‌اندازم اتفاق بزرگی بود. کمی روی همین یادداشت قبلی کار کرده‌ام و به مرور پیش می‌روم. انتظار فلجم کرده و این چیز خوبی نیست. من باید به این انتظار عادت کنم.
خسته‌ام.